Możliwość skorzystania z internetu przy składaniu deklaracji podatkowych pojawiła się dzięki serwisowi e-Deklaracje – jest to system, który umożliwia podmiotom gospodarczym przesyłanie drogą elektroniczną odpowiednich dokumentów. System e-Deklaracje został uruchomiony 1 stycznia 2008 r., natomiast zakończenie wprowadzania systemu e-Podatki planowane jest na koniec 2012 r. Pierwotnie możliwość składania deklaracji drogą internetową mieli wyłącznie podatnicy, których roczne przychody netto przekraczały równowartość 5 mln euro. Z czasem każdy podatnik uzyskał taką możliwość. Ten, kto chce skorzystać z tego systemu powinien posiadać kwalifikowany podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu, lub upoważnić osobę, która ten podpis elektroniczny posiada. W innym przypadku, podatnik będący osobą fizyczną może złożyć formularze PIT-16, 16A, 19A, 28, 36, 36L, 37, 38 i 39 wpisując w odpowiednie miejsce formularza interaktywnego kwotę przychodu zadeklarowaną na formularzu za 2 lata wstecz.

To ostatnie jest wymagane, gdyż oprócz danych niezbędnych do wypełnienia zeznania, musimy podać także dane potwierdzające jego autentyczność. Standardowo wpisujemy takie informacje jak imię, nazwisko, data urodzenia, NIP oraz PESEL, wymagana jest również kwota przychodu z naszego rozliczenia sprzed 2 lat. Jeśli nie rozliczaliśmy się jeszcze wtedy z fiskusem, wpisujemy w to miejsce 0. W przypadku gdy podamy błędną kwotę, nasz formularz nie zostanie rozpatrzony. Po wysłaniu zeznania zostanie wyświetlony numer referencyjny. Będzie on potrzebny do pobrania urzędowego poświadczenia odbioru (UPO), po tym jak system przetworzy wysłane przez nas formularze. Tylko UPO jest ważnym dla fiskusa potwierdzeniem, że złożyliśmy PIT elektroniczny. Należy zapisać je na dysku, a najlepiej też wydrukować (wersja wydrukowana będzie bardzo pomocna w przypadku uszkodzenia dysku komputera). Urzędowe Poświadczenie Odbioru otrzymamy tylko wtedy, gdy system uzna nasze zeznanie za poprawne. Wyświetli się wtedy komunikat Status 200.

W dzisiejszych czasach takie rozwiązanie jest jednym z najlepszych, jakie można sobie życzyć. Przyzwyczailiśmy się drogą internetową załatwiać wiele spraw, takich jak zakupy, rezerwowanie biletów lotniczych, czy też dokonywania operacji bankowych. To dobrze, że takie obowiązki, jak składanie deklaracji podatkowej przeszło metamorfozę i zostało dostosowane do obecnych standardów. Lecz należy pamiętać o kilku rzeczach – nie na każdym komputerze aplikacja będzie działała równie szybko i bezproblemowo. Na nowych komputerach, z dobrym łączem internetowym – cała operacja jest szybka i bezstresowa. Na starszych maszynach z wolniejszym łączem – mogą pojawiać się komplikacje. Aby ustrzec się przed nieoczekiwanym błędem, czasami jednak warto jest skorzystać z tradycyjnej metody, niż na siłę starać się być nowoczesnym za wszelką cenę.

„Człowiek może wytrzymać tydzień bez picia, dwa tygodnie bez jedzenia, całe lata bez dachu nad głową, ale nie może znieść samotności. To najgorsza udręka, najcięższa tortura.”
Paulo Coelho, Jedenaście Minut

Na początku, należy wyjaśnić jedną rzecz, mianowicie, rozróżnić dwa pojęcia, które choć brzmią podobnie, w rzeczywistości oznaczają dwa zupełnie różne stany emocjonalne ze wszystkimi konsekwencjami. Samotność, bo od tego pojęcia zacznę, to doświadczenie, które może być pozytywne. Czym jest bowiem samotność? Może oznaczać tymczasowe oderwanie się, w pełni świadome i wynikające z wewnętrznej potrzeby, od środowiska, w jakim żyjemy. Potrzeba ta może być wynikiem chęci poznania samego siebie – doświadczenia prawdziwie własnych myśli, przeżycia czegoś nowego, zerwania ze starymi i złymi nawykami, zmianą poglądów na sprawy, które mają negatywny wpływ. W tym kontekście, samotność to chwilowy stan, dający pozytywne konsekwencje osobie doświadczającej poczucia resetu, czyli zaczęcia pewnych rzeczy od nowa. Każdy w swoim życiu doświadczył z własnego wyboru poczucia samotności – gdy dorastaliśmy, często zamykaliśmy się przed innymi, ale właśnie po to, aby lepiej zrozumieć siebie i swoje myśli. Człowiek, choć jest istotą społeczną, nie może nieustannie funkcjonować w towarzystwie innych – musi się od nich odrywać raz na jakiś czas, przy czym długość owego oderwania może się różnić – od krótkich epizodów po dłuższe. Lecz ostatecznie doświadczenie to jest w pełni pozytywne.

A jak jest z drugim przytoczonym w tytule artykułu pojęciem, czyli – osamotnieniem? To doświadczenie, w przeciwieństwie do samotności, zawsze jest doświadczeniem negatywnym, powodującym poczucie niezadowolenia, cierpienia, poczucia zatracenia i zmniejszenia poczucia własnej wartości. Osamotnienie, rozumiane jest w tym kontekście jako brak kontaktu z sobą samym i innymi ludźmi. Ks. Henryk Seweryniak rozróżnił swego czasu pojęcia, nadając im określenia samotność dobra i zła. Dobra to ta, dzięki której stajemy się sobą, zła to ta, która człowieka niszczy.

Doświadczeń osamotnienia i samotności jest tyle, ilu jest ludzi, którzy chodzą po ziemi. Każdy doświadcza tego poczucia w sposób indywidualny i z własnych, personalnych powodów. Zupełnie inne jest poczucie samotności mężczyzny, którego dziewczyna wyjechała na rok na wymianę studencką, a inne jest poczucie osamotnienia kobiety, której mąż zginął w wypadku. To są tylko dwa przykłady z całego oceanu podobnych, lecz różniących się w szczegółach. Lecz pomimo tego, istnieje klasyfikacja rodzajów osamotnienia. Generalnie możemy podzielić to odczucie na trzy grupy. Kryterium podziału jest płaszczyzna, na której samotność odczuwamy;

• samotność społeczna – to wymiar samotności fizycznej. Tym, co charakteryzuje osoby samotne w tym wymiarze to brak sieci powiązań społecznych. Taka osoba żyje w poczuciu izolacji rzeczywistej lub wyimaginowanej. Kontakty społeczne zredukowane są do minimum.
• samotność psychiczna – czyli osamotnienie. Pojawia się w wyniku braku bliskiej, intymnej relacji z drugą osobą. Jest to uczucie bardzo indywidualne, spersonifikowane.
• samotność moralna. Jest to poczucie braku identyfikacji z wyznawanymi wartościami, normami i celami życiowymi. To także brak poczucia sensu własnego życia. Może być również wynikiem braku zwartego systemu wartości lub ich kryzysem.

Istnieje zatem kilka wymiarów samotności i wynikającej z niej osamotnienia. Gdy powstaje pierwsza oznaka, w ślad za nią idą kolejne etapy, pogrążające nas w negatywnych odczuciach, otępieniu, nierzadko i depresji. Każdy człowiek pragnie podobnych rzeczy – kochać i być kochanym. Pragnie, aby inni go doceniali i lubili. Osamotnienie pojawia się, gdy brakuje nam bliskiego i intymnego kontaktu z drugą osobą – życiowym partnerem. Chcemy mieć świadomość, iż druga osoba myśli o nas, zwłaszcza wtedy, gdy długo jesteśmy od niej oddzieleni. Brak takiego przekonania, gdy mamy dowody na to, iż nie jesteśmy ważni dla partnera, to początek osamotnienia.

Odcięcie od możliwości nawiązywania normalnych kontaktów społecznych może prowadzić do osamotnienia, które może przerodzić się w chorobę. Większość ludzi nie uważa osamotnienia za chorobę, lecz tak jest w istocie. Różne powody mogą prowadzić do tego stanu – bariery kulturowe, rodzinna tragedia, nowe miejsce pracy. Ludzie Ci, początkowo ignorując złe samopoczucie, wmawiają sobie, że jak minie trochę czasu, wszystko wróci do normy. Lecz jednocześnie nie zauważają jak powoli umiera w nich potrzeba czułości i akceptacji. A to przecież od nich zależy, czy czują się lubiani i potrzebni. Tylko od własnego nastawienia, własnej siły wewnętrznej zależy, czy grupa będzie nas akceptować, czy partner będzie o nas myślał. Prowadzić to może do zamknięcia się całkowicie w swoim własnym świecie. Wtedy zaś pojawiają się symptomy takie jak; apatia, smutek i depresja. To właśnie w tym okresie ludzie uświadamiają sobie jak daleko zabrnęli w swoim osamotnieniu. Pojawiają się myśli, że nikogo nie obchodzimy i niezależnie od tego co się z nami stanie, nikt się tym nie przejmie. Ten trzeci etap bywa śmiertelny ponieważ może zakończyć się samobójstwem.

Czy można zapobiec samotności? Tak. Wymaga to jednak czegoś bardzo ważnego, czynnika, którego nikt nam nie zaaplikuje, nie sprzeda i nie da w prezencie – to własne zaangażowanie i chęć zmiany. Oczywiście, mogą być wymagane wizyty u specjalisty, branie leków czy inne zabiegi, lecz fundamentem musi być nasze wewnętrzne, pozytywne nastawienie.

REGULAMIN KONKURSU „ DODAWAJ WPISY – ZGARNIJ SZKOLENIE”

_________________
FORUM-SZKOLENIA.PL
Pozdrawiam
Administrator

Wielka Orkiestra gra po raz 20 a my po raz 2 pomagamy chorym dzieciom.

Pomagamy bo mamy potrzebę niesienia pomocy.

Nasza aukcja ma numer 566323

http://aukcje.wosp.org.pl/show_item.php?item=566323

Po wygraniu licytacji, wpłacone pieniądze wpłyną wprost na konto fundacji WOŚP. U nas masz cały 2012 rok aby uczestniczyć w dowolnym szkoleniu otwartym organizowanym przez naszą firmę w Krakowie.

Na ręce Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, dla dzieci – pomagając ratować Ich życie.

Podobnie jak w zeszłym roku, również i w tym, przeznaczamy na licytację jedno miejsce na dowolnym szkoleniu otwartym organizowanym przez firmę szkoleniową AVENHANSEN Sp. z o.o.

Osoba, która wygra licytację będzie uprawniona do uczestnictwa w dowolnym szkoleniu otwartym. Otrzyma od nas również specjalny Certyfikat potwierdzający przekazanie pieniędzy dla WOŚP. Oczywiście otrzyma od nas również Dyplom uczestnictwa w szkoleniu.

Lista dostępnych szkoleń znajduje się tu »

Szkolenia otwarte AVENHANSEN organizuje w miastach:

Kraków, Warszawa, Poznań, Zakopane

Serdecznie zapraszamy.

Wszelkich, szczegółowych informacji udzieli Państwu

Katarzyna Szypowska

Specjalista ds. Organizacji Szkoleń Otwartych

e-mail: kszypowska@avenhansen.pl
tel. 12 399 41 90, 515 212 450

Jednym z najważniejszych czynników kształtujących relacje pomiędzy pracownikami jest sam jej skład. To właśnie od osobowości ludzi zależy, jak dana grupa będzie funkcjonować. Niezbędny jest lider zespołu, menadżer, który zna ludzi od niego zależnych, który wie, jakie mają wady i zalety, kto ma zadatki na gwiazdę zespołu, a kto jest raczej spokojnym, lecz pracowitym człowiekiem. Niezależnie bowiem jak dobry będzie skład danej grupy, nieumiejętne kierowanie tymi osobowościami doprowadzi jedynie do rozczarowań i nieporozumień.

Lider zespołu powinien wiedzieć zatem, z jakimi ludźmi ma do czynienia. To powinien być punkt wyjścia do stworzenia dobrego zespołu. Lider ma za zadanie dobrać ludzi, którzy są na tyle otwarci, aby móc bez problemu pracować z innymi a jednocześnie, którzy są indywidualnościami szukającymi wyzwania. Oczywiście każdy będzie pracował na swój sposób, ale musi przestrzegać odpowiednich zasad. Wtedy istnieje szansa, na stworzenie dobrego zespołu. Taki zespół to coś więcej niż wyłącznie nastawienie na rywalizację lub współpracę. To raczej mieszanka jednego i drugiego, w takich proporcjach, na jakie pozwalają warunki danej grupy. Oba te podejścia są konieczne do zachowania równowagi, gdyż w dobrze zgranym zespole można rywalizować między sobą i jednocześnie cały czas mieć przed sobą cel, jaki grupa ma za zadanie uzyskać. Rywalizacja jest wtedy czynnikiem pomagającym, a nie wymówką do załatwiania własnych spraw czy próbą zaszkodzenia komuś. Dobry zespól to taki, w którym ludzie znają się i lubią ze sobą pracować. Dużo rozmawiają, nie boją się porażek ani sukcesów innych ludzi. W dobrym zespole pracownicy mają szansę dzielić się swoimi osiągnięciami, ale ze zrozumieniem przyjmuje się także porażki, o których potrafi się rozmawiać i wyciągać z nich wnioski. W dobrym zespole w ogóle się rozmawia i udziela wzajemnego wsparcia. Mówi się też o sukcesach, które wspólnie się świętuje. Członkowie zespołu czują się potrzebni sobie nawzajem. Potrafią też udzielić pomocy tym, którzy jej potrzebują. Zatem dobry zespół to taki, w którym jest zarówno rywalizacja jak i współpraca.

Jasno w tym momencie zaznaczyć, co rozumiem przez rywalizację a co przez współpracę. Rywalizacja między pracownikami to przede wszystkim pomoc w realizacji celów. Motywuje ludzi do indywidualnie lepszej pracy, aby nie ustawać w poszukiwaniu nowych rozwiązań w pracy. Z rywalizacją jest tak, że dla jednych to silny bodziec do działania, a dla drugich, to czynnik utrudniający pracę. Ci pierwsi należą do grupy osób lubiących poczucie presji, gdy wszystko od nich zależy. Ci drudzy natomiast preferują spokój. Idąc dalej, konkurowanie może pomóc w realizacji i wyznaczaniu celów. Jednak, co należy mieć na uwadze, o wiele lepsza jest rywalizacja wychodząca poza zespół, uderzająca w coś, co leży poza nim. Może to być inny zespół albo konkurencyjna firma. Innym sposobem wyznaczenia punktu odniesienia do rywalizacji jest wskazanie poprzedniego wyniku danego zespołu. Wtedy ludzie będą rywalizowali ze swoją własną, poprzednią pracą. Poprzeczkę, którą muszą pobić, sami wcześniej ustawili. Stanowi do dobry czynnik motywujący, zachęca bowiem do przekraczania własnych granic, gdzie przeciwnik jest w samym człowieku, a pobicie własnych słabości to cel właściwej rywalizacji.

Współpraca zaś to stwarzanie pozytywnej atmosfery, gdzie każdy człowiek czuje się członkiem zespołu i ma możliwość identyfikowania się z grupą i celem jej pracy. Współpraca w zespole polega na podtrzymywaniu się nawzajem w trudnych chwilach, dzieleniem się swoimi pomysłami, pielęgnowaniem dobrych znajomości. To również dawanie szansy innym, stwarzania im możliwości do bardziej efektywnej i wytężonej pracy. Współpraca to nie jest branie obowiązków innych na siebie, lecz takie działanie, gdy inni mają zapewnione jak najlepsze warunki do pracy i mogą w pełni się realizować. Tak rozumiana współpraca to stwarzanie przyjaznej atmosfery, gdzie ludzie się rozumieją i chcą razem pracować, nawet zdając sobie sprawę z wad innych osób, jak i swoich własnych. Ludzie pracują razem, gdy uzupełniają swoimi umiejętnościami luki w zdolnościach czy kompetencjach innych osób i czynią to chcąc pomóc innym i mając nieustannie na uwadze cel całego zespołu.

Zatem – czy potrzebna jest rywalizacja? Myślę, że tak, ale pod warunkiem, że jest zdrowa i wspiera zespół w dążeniu do postawionego wcześniej celu. Współpraca zaś musi też przyjąć pewną formę, ale nie taką, która przytłacza cel zespołu, powodując rozprzężenie w jej szeregach, ale taka, która wspiera cele rozwojowe i dzielenie się wiedzą w organizacji. Współpraca musi również stwarzać pozytywną atmosferę, gdzie ludzie czują się dobrze i mają zaspokojone swoje indywidualne potrzeby.

Jeśli należysz do kategorii właścicieli, którego firma sprzedaje w sposób detaliczny, ważne, aby uświadomić sobie, że konsumenci będą zwracać się wpierw do sprzedawców detalicznych, a dopiero w następnej kolejności skorzystają z sieci do zakończenia swoich poszukiwań. Należy utworzyć punkt, który będzie zawierać wszystkie najważniejsze informacje, dzięki którym konsument będzie mógł podjąć decyzję zakupu. Bardzo ważne jest, aby informacje, które znajdują się na stronie internetowej, takie jak ceny, były w nieustannej synchronizacji z informacjami dostępnymi na miejscu sprzedaży. Jeśli konsumenci dostrzegają rozbieżności w wycenie, odmiany lub opcji, mogą oni zwrócić się do innego dostawcy. Wielu sprzedawców korzysta ze swoich stron internetowych do przechwytywania informacji o klientach. Kieruj prośbę do nabywców i osób przeglądających stronę, aby zarejestrowali się do newslettera, który w późniejszym czasie przyciągnie ich z powrotem do sklepu.

Dla osób, którym to nie wystarcza, istnieje jeszcze inna opcja do wyboru. Mogą zlecić badanie produktu. W takich badaniach celem obserwacji jest to, jak klienci odbierają i jak będą odbierać nowość wprowadzaną na rynek. Pod tym terminem kryją się też badania nowego produktu, a także zmiany i modyfikacje już istniejących na rynku produktów. Respondenci pomagają odkryć wady i zalety nowości, określają swoje zainteresowanie, co pozwala oszacować jego szanse na sukces. Kolejnym aspektem badania produktu jest ustalenie jego znajomości i sposobów używania. W tym celu respondenci określają swoją wiedzę o kategoriach marek i produktów, skąd biorą informacje o produktach, czy też jakie są ich oczekiwania wobec nich. Oprócz tego, istnieją również specjalne narzędzia, stworzone do zarządzania relacjami z klientami, nazywane CRM z języka ang. Customer Relationship Management.

Działania CRM koncentrują się na wspieraniu czynności marketingowych jak i procesu sprzedaży. Odnoszą się też do wszelkich działań związanych z obsługą klienta poprzez skierowanie uwagi wyłącznie na potrzeby konsumenta, ze szczególnym uwzględnieniem wykształconych kulturowo wzorców zachowań. Odnoszone są wtedy aspekty do ogólnych, ustalonych wzorów kultury, jaki dana społeczność reprezentuje, jak i do bardziej szczegółowych, odnoszących się do poszczególnych subkultur. Wiadomym bowiem jest, że to, co kulturowo jest zdefiniowane jako pożądane w jednej społeczności, może być niedostrzegane w innej lub wręcz może być powodem wykluczenia. Świadomość tego, co kulturowo jest zdefiniowane jako pożądane może nieść ze sobą bardzo pozytywne w skutkach rezultaty – o wiele lepiej dostosowana oferta skłania ludzi, do których jest skierowana, do zakupu. Kierowanie się zaś potrzebami wynikającymi z zapotrzebowań członków odosobnionej grupy społecznej, subkultury, pozwala dopasować ofertę pod konkretny profil konsumenta – dialog nawiązuje się wtedy z co prawda wąską grupą docelową, lecz wierną jednemu dostawcy. Przykładem tego ostatniego jest niedawno powstała firma zajmująca się odzieżą, której oferta skierowana jest do ludzi interesujących się okultyzmem. Wzory koszulek jak i stosowanych grafik jako nadruków dotyczą różnych przejawów owej fascynacji. Oferta ta ewidentnie skierowana jest do specyficznego odbiorcy, lecz niesie to ze sobą tę korzyść, iż klient pozostaje wierny tej marce, którą uzna za prekursora w pewnej dziedzinie lub za szczerość w przedstawianiu swojej wizji, w tym przypadku – ubrań. Firma ta, dzięki związaniu się z twórcami tatuażów, eksponowaniem swoich projektów poprzez osoby medialnie rozpoznawane, szybko uzyskała spory rozgłos i wyrobiła sobie opinie jednego z najlepszych tego typu dostawców ubrań aktualnie dostępnych na rynku. Osiągnięte to było dzięki wykorzystaniu portali społecznościowych (takich jak facebook) do informowania o kolejnych promocjach czy wyprzedażach, mediów takich jak youtube, do promocji swoich ubrań, wyczuleniu na to, co osoby o podobnych gustach potrzebują i w czym upatrują oryginalność produktu.

Wiele jest zatem sposobów i metod na sprawdzenie, co odpowiada klientom. Kwestia ta dotyczy zarówno klienta masowego, czyli takiego, do którego kieruje się produkt uniwersalny, dla każdego. Dotyczy również klienta bardziej wysublimowanego, czyli reprezentującego niszę, taką jak na przykład subkultura. Niezależnie, z którego sposobu skorzystamy, czy będziemy koncentrować się na informowaniu klientów bezpośrednio w punkcie sprzedaży, czy nastawiamy się na prowadzenie biznesu w internecie, warto jest wiedzieć, jakie są preferencje ludzi, do których kierujemy swoją ofertę.

Jeśli chcemy nauczyć się umiejętnego prowadzenia dyskusji, musimy się do niej odpowiednio przygotować. Przede wszystkim zastanówmy się jaki temat oraz jaki jego zakres zamierzamy poruszyć. Nie wystarczy pomyśleć sobie: tytułem naszej rozmowy będą negocjacje. Jeśli na takim załatwieniu sprawy poprzestaniemy, nasze wystąpienie skończy się zapewne fiaskiem. Musimy sami dla siebie, sprecyzować temat dyskusji i wypunktować jakie konkretne aspekty zamierzamy podczas niej podnieść. Jeśli uporamy się z powyższym, zastanówmy się nad odpowiednim wprowadzeniem. Poczytajmy ostatnie doniesienia, jakie znajdziemy na interesujący nas temat, zapoznajmy się ze statystykami, wszystko po to aby mieć od czego zacząć a tym samym zachęcić rozmówców do współuczestniczenia w dyskusji. Alternatywą, która może okazać się bardziej kusząca, może być skonstruowanie pytania do naszych towarzyszy. Jeśli pragniemy skorzystać z takiej możliwości, nie zapomnijmy o podstawowej zasadzie, a mianowicie, zadajmy pytanie w taki sposób, aby nie można było na nie odpowiedzieć, jedynie tak, czy nie. Pamiętajmy, to ma być dopiero początek dyskusji, a nie jej podsumowanie. Kolejną kwestią, którą należy mieć na uwadze jest konieczność merytorycznego przygotowania się do rozmowy, niezależnie od jej tematu. Nie można liczyć na to, że każdy coś tam powie, jeśli to my jesteśmy odpowiedzialni za całokształt panelu. Nie pozwólmy, żeby zapanowała na nim niezręczna cisza, która akurat w takich okolicznościach, nie jest wskazana. Aby nie spełnił się ten czarny scenariusz, w zanadrzu miejmy przygotowane kilka dodatkowych pytań, które pomogą wejść w temat nieco głębiej, bądź rozgrzeją konwersację, podsycone kontrowersyjną tezą. Gdybym mogła zasugerować coś jeszcze, to z pewnością zachęcałabym do ciągłego uczenia się i odkrywania nowej wiedzy czy faktów. Właśnie takie podejście pozwoli na interesującą dyskusję o czymś, a nie bezmyślne powtarzanie frazesów czy informacji oczywistych dla wszystkich. Unikajmy również typowych błędów, które znacznie wpływają na niepowodzenie całej dyskusji. Pod żadnym pozorem nie krytykujmy uczestników spotkania oraz ich opinii. Starajmy się również nie udawać alfy i omegi, ponieważ taka ignorancja, bardzo szybko przełoży się na efekty naszej pracy, i pamiętajmy o zasadach dobrego wychowania, a tym samym o stosowaniu zwrotów: „proszę, dziękuję, czy mogliby Państwo…”

Jeśli jesteśmy początkującymi mówcami, nasze pierwsze wystąpienia mogą odbiegać nieco od ideału, ale przedstawione powyżej rady, oraz pomysły starszych kolegów pomogą nam stać się coraz to sprawniejszymi oratorami. Znawcy tematu proponują na przykład oglądanie komediantów typu stand up. Warto podejrzeć, jak oni radzą sobie ze stresem, co robią z rękoma, a przede wszystkim jak w sposób humorystyczny rozpoczynają dyskusję czy monolog. Subtelny kawał, zainteresuje i przyciągnie uwagę słuchaczy oraz sprawi, że od początku zaskarbimy sobie pozytywną opinię pozostałych. Warto również obserwować reakcje partycypantów spotkania. Jeśli nachylają się w stronę rozmówcy, skwapliwie notują, bądź kiwają głową, śmiało kontynuujmy, jeśli jednak wciąż zerkają na zegarek, niecierpliwie kręcą się, bądź zapadają w krzesła, czas na przerwę, bądź poderwanie uczestników do jakiegoś wspólnego, mało statycznego przedsięwzięcia. Pozostało nam już tylko utrzymywać kontakt wzrokowy z rozmówcami, pamiętać, że zachowania pozawerbalne, to połowa sukcesu i starać się nie pokazywać karykatury nas samych, zbytnio przesadzając z ekspresją i sileniem się na żarty.

Sztuka prowadzenia dyskusji, bądź wystąpień publicznych, to nie lada gratka, która wydaje się być prostą sprawą, jedynie dla tych, którzy zawsze znajdują się po tej drugiej stronie. Nie każdy urodził się mówcą i jedynie praktyka czyni mistrza. Ważnym jest jednak aby nie poddawać się po pierwszych próbach i pamiętać, ze z biegiem czasu nabędziemy odpowiedniej ogłady i praktyki.

W inteligencji emocjonalnej należy wyróżnić trzy podstawowe czynniki określające główne grupy w zakresie których następuje wpływanie na emocje. Są to:

• ocena i ekspresja emocji
• kontrola emocji
• wykorzystanie emocji

Pierwszy zakres oznacza posiadanie umiejętności poprawnego odczytywania emocji swoich jak i innych osób. Oprócz tego, osoba starająca się ukierunkowywać swoje emocje w obszary najbardziej przez nią uznawane ze istotne, musi odpowiednio wyrażać emocje dostosowując je do specyficznych sytuacji. Emocje zatem powinny być wyrażane w między innymi asertywny ó, zdecydowany i spokojny sposób. Drugi zakres oznaczający kontrolę emocji jest szczególnie ważny w sytuacjach cechujących się podwyższonym poziomem stresu do których zaliczają się – zajmowanie odpowiedzialnego stanowiska, kierowanie złożonym projektem, oraz inne. Do ostatniej, dającej potencjalnie najwięcej możliwości ekspansji naszych zdolności należy wykorzystywanie emocji co może przełożyć się na pojawienie się nowych ścieżek rozwoju i zwiększania własnej efektywności oraz, co niemniej istotne, na wywieraniu pożądanego wpływu na ludzi znajdujących się w naszym najbliższym otoczeniu.

Co dają zatem umiejętności z zakresu inteligencji emocjonalnej? Wyobraźmy sobie następującą sytuację – w poczekalni do gabinetu prezesa spotyka się dwóch mężczyzn. Obaj spotkali się nie bez przypadku, gdyż każdy z nich szuka pracy. Pierwszy z nich prezentuje się bardzo schludnie – nie można zarzucić mu braku gustu, jego wygląd sugeruje posiadanie silnego charakteru. Mężczyzna od samego wejścia do budynku robił na każdym dobre wrażenie, począwszy od portiera poprzez sekretarkę aż do właściciela firmy. Mówi spokojnie, ostrożnie dobiera słowa. Jego argumenty są celne i klarowne przemyślane. Z drugiej strony kolejny mężczyzna przedstawia średni widok – twarz sugeruje niewyspanie, nerwy wychodzą z niego wszystkimi możliwymi drogami, przez co jego głos zmienia się co chwilę, dłonie drżą, wzrok biega po suficie i ścianach. Mówi szybko, co chwilę gubiąc wątek, myśli burzą się i powstają w zastraszającym tempie. Człowiek ten nie posiada silnych argumentów, nie umie przekonać do siebie innych. Zatem, który z tych dwóch panów ma większe szanse na zdobycie pracy?

Umiejętności z zakresu inteligencji emocjonalnej, pomimo większego możliwego potencjału u osób posiadających konkretne cechy, są możliwe do wyuczenia u każdego. Można nauczyć się skutecznie kontrolować swoje emocje i moderować ich wpływ na nasze funkcjonowanie – istnieje wiele efektywnych technik, które do tego służą. Umiejętności wykorzystania inteligencji emocjonalnej mogą nam dać nie tylko istotne narzędzia do kontroli nad sobą. Mogą nam pokazać sposób w jaki odpowiednio dobierane emocje i ich ekspresja może moderować reakcje emocjonalne innych osób, a przez to skuteczniej na nie wpływać.

Potencjał jaki istnieje do wykorzystania w tych technikach jest doprawdy ogromny. Wystarczy pomyśleć – kierujemy zespołem złożonych z energicznych, dobrze wykształconych, inteligentnych i uzdolnionych młodych ludzi. Osoby te, dzięki swojemu twórczemu zapałowi stanowią świetną grupę która może stworzyć wielki projekt, cechujący się rozmachem i innowacyjnością. Praca w takim zespole to czysta przyjemność – z jednym minusem. Jako osoby młode i niedoświadczone, mogą planować rzeczy mogące przerastać ich umiejętności oraz potencjalnie istnieje możliwość, że nie będą w stanie przewidzieć wszystkich ewentualnych zagrożeń mogących negatywnie wpłynąć na końcowy rezultat. W tym momencie umiejętności z zakresu inteligencji emocjonalnej dochodzą do głosu – zamiast wpływać na młody zespół siłą i autokratycznym postępowaniem, hamujących ich potencjał i spychając ich talent na dalszy plan, lepiej byłoby pokierować nimi w rozsądnym kierunku. Zamiast zabraniać pewnych rzeczy – lepiej jest doradzać jak ustrzec się przed błędami. Zamiast niwelować młodzieńczą energię – lepiej ją spożytkować w sposób na jaki sam zespół młodych ludzi by nie wpadł. Umiejętność kierowania stanami emocjonalnymi innych ludzi bardzo by pomogła naprowadzić ich na właściwą ścieżkę, tak aby podążali cały czas własną drogą lecz pod naszym czujnym nadzorem. Narzędzia, jakie daje inteligencja emocjonalna pozwolą również kierować motywacją i uwagą. W projektach zakładających szerszą perspektywę potencjalnej działalności w której bardzo liczy się umiejętność efektywnego osiągania celów osoba inteligentna emocjonalnie ma o wiele większe szanse na odniesieniu sukcesu, niż ludzie rozbici lub niepotrafiący skoncentrować swojego talentu i umiejętności niezależnie od ich skali.

Zrozumienie emocji innych ludzi i odpowiednie zarządzenie własnymi może spowodować diametralnie różne konsekwencje od tych do których przyzwyczailiśmy się bez wiedzy o inteligencji emocjonalnej. Biorąc pod uwagę złożoność ludzkich reakcji i emocji, jakie czują i okazują, jest to trudna sztuka, jednak niezbędna, by czuć satysfakcję w relacjach z innymi.

„Człowiek czynu zawsze wygląda niestosownie pomiędzy gadułami.”

Zanim dotknę problemu komplikacji jakie pojawiają się w momencie niewypełnienia złożonej wcześniej deklaracji słownej, zajmę się samym przedstawieniem tego, jak rozumiana jest taka deklaracja, oraz jak kulturowo przyjęta jest definicja czynu. Obie te wartości we współczesnym świecie są znane każdemu, chociażby poprzez różnorodne przysłowia ilustrujące zagadnienia które na trwale wpisały się w obraz społeczeństwa wraz z jego tradycjami oraz przyzwyczajeniami. Słowo zatem oznacza więcej niż wyłącznie jedną z podstawowych części mowy. Oczywiście, stanowi ono jej elementarną składową, ale w tym momencie rozpatrujemy to w kontekście pewnego rodzaju ustalenia, że „ja” zobowiązuje się „tobie” do zrobienia „tego a tego”. U podstawy występowania sytuacji które charakteryzują się mnogością postaw pozytywnie przyjmujących zlecenia, a nie dotrzymującej żadnej, stoją kulturowo zdeterminowane i wyuczone nawyki.

Współcześnie rozróżniamy kultury charakteryzujące się wysoko-kontekstową oraz nisko-kontekstową. Ludzie żyjący w kulturze wysoko-kontekstowej przywiązują znaczną wagę do tego, co znajduje się „między wierszami” wypowiedzi. Wypowiedź jednej osoby nie musi być traktowana dosłownie – dwie identyczne pod kątem zawartości słownej i o identycznym ich ułożeniu różnią się diametralnie od tego, co tak na prawdę znaczą (lub – jak interlokutor komunikacji będący nadawcą chce aby jego informacja zawarta w wypowiedzi w wyniku sprzężenia zwrotnego odnalazła potwierdzenie swojego znaczenia zbieżnego z jego zamiarem). Zatem przekaz taki nie musi być rozumiany dosłownie. Deklaracja słowna zatem jest w znacznej mierze uzależniona od kontekstu, w jakim odbywa się sytuacja komunikacyjna. Tutaj pojawia się wytłumaczenie, dlaczego zdarza się, że dwie osoby nie rozumieją się np. pod względem rozdzielonych obowiązków. Wysoki kontekst relacji pomiędzy dwiema osobami „rozumiejącymi się bez słów” może zaowocować pomyłką w interpretacji zachowania lub słów drugiej osoby. Wtedy rezultat jest o tyle mniej szkodliwy, o ile doprowadza wyłącznie do zaniedbania danej sprawy (obowiązku jaki dana osoba miała za zadanie wykonać), a nie powoduje konfliktu między dwiema osobami. Sytuacje takie mogą się zdarzać, poważniejszym problemem może być praca na styku dwóch skrajności – gdy osoba wychowana w kulturze nisko-kontekstowej stara się porozumieć z osobą z kultury wysoko-kontekstowej. Pierwsza osoba bowiem nie szuka żadnych podtekstów w wypowiedzi do niej kierowanej. Kultura z której pochodzi taki człowiek charakteryzuje się ścisłym, dokładnym, pozbawionym drugiego dna sposobie przekazywania informacji. Wszelkie dyrektywy przekazywane są w maksymalnie precyzyjny sposób, aby uniknąć nieporozumień. O ile w przypadku kultury wysoko-kontekstowej deklaracja słowna może różnić się w zależności od kontekstu, tak w przypadku kultury nisko-kontekstowej wypowiedzi nie determinuje kontekst, tylko postawa nadawcy względem komunikatu. Zatem, wszelkie deklaracje słowne mają o wiele większe znaczenie, gdyż są brane dosłownie.

Istnieje kilka teorii czynu – naturalistyczno-kauzalna, finalistyczna, socjologiczna oraz normatywna. W pierwszej czyn jest uważany za zjawisko ontologiczne – aktywność woli człowieka, pojęcie ogólne wobec przestępstw umyślnych i nieumyślnych. Uważane za wadę tej koncepcji jest to, że traktuje wolę jako czynnik sprawczy, którym nie jest, na przykład zaniechanie może mieć miejsce bez udziału woli. W drugiej celowość uważana jako finalizm czynu mówi, że człowiek jest w stanie przewidywać skutki swojego działania, czyli może sterować swoim zachowaniem w ten sposób aby osiągnąć określony cel. Wola determinuje kauzalny przebieg wydarzeń a zaniechanie nie jest czynem. Socjologiczna teoria angażuje w czyn wszystkie reakcje człowieka – zaniechanie również – w których pośredniczy świadomość, a w sytuacje są zaangażowane procesy sterowania tj. odbiór informacji, identyfikację, przetworzenie i decyzję. Normatywna natomiast uznaje że czynem jest wszystko to, co można przypisać człowiekowi, zwłaszcza to co podlega jego bezpośredniej kontroli. To, co przez wolę ludzką oraz jego świadomość nie jest możliwe do opanowania (np. atak padaczki), nie jest uważane za czyn ludzki. Kwestia myśli została rozwiązana w ten sposób że pomimo charakteru myśli (można je opanować) nie są uważane za czyn, dopóki nie zostaną uzewnętrznione. Czyn to zarówno działanie, jak i zaniechanie. Wszystkie te teorie mają cechę wspólną – uznają, że czyn ludzki podlega kontroli człowieka, więc można go kontrolować.

Zatem, zakładając że wyraziliśmy chęć wykonania jakiejś czynności, powinniśmy być świadomi tego, że zobowiązujemy się słownie do zaangażowania i poświęcenia swojego czasu na coś, co po dogłębszym zastanowieniu znalazłoby się poza polem naszego zainteresowania. Tak więc, im mniej mówimy, deklarując coś, tym lepiej zarówno dla nas, jak i drugiej osoby, powierzającej nam wykonanie danego zadania. Wniosek z tego płynie taki, że pomiędzy słowem a czynem powinna znaleźć się myśl rozsądnie kierująca naszym postępowaniem.

Droga do takiego stanu nie jest ani łatwa, ani krótka, a do tego nie każdemu uda się na nią wejść i szczęśliwie ukończyć. Jedyne co stanowi pewnik i co możemy gwarantować na początku naszej ścieżki, to etapy, które wyróżnia się w procesie uzyskiwania statutu naturalnego przywódcy.

Zatrudnienie na stanowisku kierownika. Awans bądź zatrudnienie na tym stanowisku pozwala sprawować formalną władzę, którą pracownicy muszą uznać. Kierownik posiada wiedzę i doświadczenie, które dają mu możliwość pełnienia powierzonej funkcji.
Realizacja, wdrażanie w życie funkcji kierowniczych. Kierownik uczy się swoich podwładnych a oni jego, starając się skupić na zauważanych przez obydwie strony pozytywach. Lider zajmuje się również wdrażaniem teorii w praktykę, w celu realizacji postawionych wcześniej założeń, pokonując równocześnie problemy i napotykane przeszkody.

Rozszerzanie funkcji kierowniczych. Pracownicy coraz mocniej utożsamiają się z kierownikiem, ciesząc się, że to właśnie on piastuje tę funkcję. Wzrasta także ich zaangażowanie i motywacja co wiąże się z rosnącym przywiązaniem do firmy. Sam kierownik stara się uczestniczyć w rozwoju pracowników, rozszerzając na przykład sposoby komunikacji.

Dalsze rozszerzanie funkcji kierowniczych. Kierownik staje się autorytetem, który doradza i pomaga pracownikom. Sam skupia się na podnoszeniu morale zespołu, przekonując ich do rozszerzania pozytywnych umiejętności takich jak otwartość czy innowacyjność.

Narastająca świadomość. Kierownik staje się osobą godną zaufania, która wzbudza poczucie bezpieczeństwa. Pracownicy bez obawy powierzają mu podejmowanie decyzji, mając przeświadczenie, że dokona on słusznych wyborów. Kierownik sam także dochodzi do pozytywnych wniosków, zdaje sobie sprawę ze swojej roli i stara się udowodnić, iż jest rzeczywiście godzien jej sprawowania. Pracownicy spontanicznie określają kierownika, jako swojego szefa.
Jeśli zapytacie się przywódcy, który rzeczywiście jest liderem, jak doszedł do tego ostatniego etapu, czyli momentu, w którym się obecnie znajduje, to z pewnością odpowie wam, że nie był to proces prosty, a raczej rozciągnięty w czasie okres nauki. Jakie rady mają dla nas ci, którym się udało:

• Naucz się umiejętnie słuchać, okazuje się, że jest to istotniejsza kompetencja aniżeli zdolność wysławiania się.
• To czym się zajmujesz wykonuj najlepiej jak potrafisz, dbając o stałe dokształcanie się. Nie można bowiem wymagać maksimum od innych, jeśli samym sobie pobłażamy.
• Szanuj swoich rozmówców, pamiętając o godności drugiego człowieka, która nie ma nic wspólnego z wyrażanymi przez niego poglądami.
• Nie staraj się przypodobać innym, przytakując wygłaszanym przez nich poglądom, jeśli twoje opinie są zgoła inne. Każdy ma prawo do własnego zdania, a szacunku nie zyskamy dzięki skrywaniu swoich prawdziwych pomysłów czy przyświecających nam idei.
• Bądź wysoce zmotywowany. Nie uda ci się mobilizować zespołu, który zobaczy u Ciebie choć cień zawahania.
• Nie staraj się dominować, tylko w celu podkreślenia rangi zajmowanego stanowiska. To twoje czyny i zachowania sprawią bądź nie, ze będziesz poważany.

Dzięki powyższym radom z pewnością, będzie nam łatwiej osiągnąć cel, do którego zmierzamy. Ważne jest, abyśmy pamiętali, że jest to możliwe, a nawet pożądane, gdyż tylko wówczas będziemy w stanie sprawnie i efektywnie kierować zespołem, oraz gdy rzeczywiście będziemy na to gotowi. Nie można mieć bowiem dwóch twarzy, innej dla naszych zwierzchników a kolejnej dla podwładnych, bowiem tego typu kłamstwa wychodzą najszybciej na jaw, a gdy zostaną zdemaskowane, nie możemy już liczyć na rehabilitację w oczach współpracowników.
I jeszcze jedna, bardzo ważna kwestia, pamiętajmy, że nie każdy musi być czy jest stworzony do bycia prawdziwym przywódcą. Istnieją nawet segmenty, w których ‘zwykły’ kierownik, ma jak najbardziej rację bytu i jest w stanie efektywnie pokierować zespołem, a dla samego zainteresowanego oznacza to mniej pracy i wysiłku. Jednak czy warto? Czy nie lepiej kłaść się spać z myślą, że to co robimy wykonujemy najlepiej jak potrafimy, że wiedza, którą posiadamy jest jeszcze aktualna? Oraz czy za parę lat, będziemy podobnie patrzeć na siebie w lustro, wiedząc jakimi kierownikami byliśmy.